چرا ماهوارههای ایرانی از روسیه پرتاب میشوند؟:پاسخ فنی
یکی از پرسشهای پرتکرار در حوزه فناوری فضایی این است که:
اگر ایران توان ساخت ماهواره و پرتابگر را دارد، چرا برخی ماهوارههای ایرانی از روسیه پرتاب میشوند؟
این پرسش گاهی بهصورت شبهه مطرح میشود؛ در حالی که پاسخ آن نه در «نبود توان داخلی»، بلکه در منطق فنی، اقتصادی و زمانبندی پروژههای فضایی نهفته است.
آیا ایران توان پرتاب ماهواره را ندارد؟
پاسخ کوتاه و روشن است: خیر.
طبق توضیحات ارائهشده در این برنامه:
- ایران قابلیت پرتاب ماهواره را دارد
- پرتابگرهای داخلی در سالهای اخیر پیشرفت چشمگیری داشتهاند
- تستهای فنی بهصورت مداوم (هر یک تا دو ماه) انجام میشود
- حتی پرتابهای موفق ماهوارهای نیز ثبت شده است
بنابراین، انتخاب پرتابگر خارجی بههیچوجه بهمعنای ضعف یا ناتوانی فضایی ایران نیست.
چرا در این پروژه، روسیه انتخاب شد؟
به گفته مسئول پروژه، ایران در این مأموریت:
- با بخشهای داخلی مذاکرات جدی داشته
- با چند کشور دارای پرتابگر وارد مذاکره شده
- و در نهایت، با جمعبندی معیارهای فنی و اقتصادی، روسیه را انتخاب کرده است
معیارهای اصلی انتخاب پرتابگر سایوز:
- ✅ قیمت مناسبتر
- ✅ زمان پرتاب دقیق و کوتاهتر
- ✅ تناسب مدار پرتاب با نیاز ماهواره
- ✅ قابلیت اطمینان بالای پرتابگر سایوز
در مجموع، پرتابگر روسی بهترین گزینه در آن مقطع زمانی تشخیص داده شده است.
نقش شرکتهای خصوصی در تصمیمگیری
نکته مهمی که در ویدیو به آن اشاره میشود این است که:
- مجری این پروژه یک شرکت خصوصی است
- شرکت خصوصی موظف است هزینه، زمان و ریسک را مدیریت کند
- بنابراین انتخاب پرتابگر، تصمیمی فنی–اقتصادی است، نه سیاسی
در پروژههای فضایی جهان نیز:
استفاده از پرتابگر کشورهای مختلف، امری کاملاً رایج و منطقی است.
آیا پرتابهای بعدی هم خارجی خواهد بود؟
خیر. طبق توضیح صریح مطرحشده:
- هنوز قرارداد نهایی پرتاب بسته نشده
- احتمال دارد ماهوارههای بعدی با پرتابگر داخلی انجام شوند
حتی تأکید میشود که:
- در منظومههای ماهوارهای آینده
- باید ترکیبی از پرتابگرهای داخلی و خارجی استفاده شود
چرا ترکیبی؟
زیرا:
- ماهوارهها عمر محدود دارند
- منظومه باید در زمان کوتاه تکمیل شود
- اتکا به فقط یک نوع پرتابگر، پروژه را کند میکند
برنامهریزی انجامشده نشان میدهد:
حداقل ۵۰ درصد پرتابها در داخل کشور انجام خواهد شد.
پیشرفت پرتابگرهای داخلی ایران
در بخش پایانی گفتوگو تأکید میشود:
- پرتابگرهای داخلی ایران در سالهای اخیر رشد جدی داشتهاند
- تستهای مستمر و پرتابهای موفق انجام شده
- ایران به نقطهای نزدیک میشود که بتواند:
- با برنامهریزی کوتاهمدت
- پرتاب ماهواره را بهصورت مستقل انجام دهد
هدف نهایی:
تبدیل «پرتاب ماهواره» به یک فرآیند عادی، سریع و بومی.
جمعبندی
پرتاب برخی ماهوارههای ایرانی از روسیه:
- نه نشانه ضعف است
- نه وابستگی
- و نه عقبماندگی فضایی
بلکه نتیجه:
✅ تصمیم فنی هوشمندانه
✅ مدیریت زمان و هزینه
✅ استفاده همزمان از ظرفیت داخلی و بینالمللی
مدلی که امروز بسیاری از کشورهای پیشرفته فضایی جهان نیز از آن استفاده میکنند.
دیدگاهتان را بنویسید