رحیمپور ازغدی بیان کرد که هدف نهایی از تشکیل حکومت اسلامی، رسیدن به یک جامعه دینی است؛ اما این دو مقوله از یکدیگر جداییناپذیرند. وی معتقد است تحقق عدالت اجتماعی و رشد معنوی، مستلزم تعامل گامبهگام و پلهای میان ساختار قدرت و بدنه مردم است.
تلازم جداییناپذیر حکومت و جامعه در نگاه دینی
رحیمپور ازغدی بیان کرد که برخی میگویند ما با حکومت کاری نداریم و فقط بهدنبال جامعه دینی هستیم؛ اما مگر تشکیل جامعه دینی بدون حکومت دینی، یا حکومت دینی بدون جامعه دینی امکانپذیر است؟ ایشان گفت این دو با هم تعامل دارند و مراتب مختلفی را شامل میشوند. به این معنا که مرتبه نخست یک جامعه دینی، سطح اولیهای از حکومت دینی را میسازد (مانند آنچه در انقلاب رخ داد) و سپس آن حکومت موظف است موانع رشد اجتماعی و عدالت را بردارد.
تعامل پلهای برای رسیدن به قلههای اصلاحات
در ادامه، رحیمپور ازغدی بیان کرد که لایه دوم جامعه (جامعه ب)، باید حکومت دینی تکاملیافتهتری ایجاد کند. به این صورت که افراد صالحی تربیت شوند تا در جایگاه وزیر، وکیل، قاضی، مدیر و استاد دانشگاه قرار بگیرند. ایشان گفت با این روند، حکومت باید پلهبهپله دینیتر شود تا در نهایت به ترازهای بالاتر دست یابیم.
محدودیتهای حاکم و لزوم همراهی مردم
رحیمپور ازغدی بیان کرد این تصور که ابتدا باید یک حکومت اسلامی کامل ساخته شود تا بعداً جامعه را اسلامی کند، شدنی نیست. ایشان گفت حتی حضرت امیرالمؤمنین (ع) نیز خطاب به مردم میفرمودند: «اعینونی»؛ یعنی مرا یاری کنید. ایشان تأکید داشتند که مردم حداقل باید در مسیر ورع و درستی باشند، چرا که حتی شخصیتی مثل حضرت علی (ع) نیز به تنهایی و بدون مشارکت اصلاحگرانه مردم، نمیتواند تکتک افراد جامعه را اصلاح کند.
دیدگاهتان را بنویسید